تبلیغات
گفتمان بسیج - ایران و اسرائیل Iran and Israel
لینک دوستان
آخرین مطالب
دیگر موارد
» تعداد مطالب :
» تعداد نویسندگان :
» آخرین بروز رسانی :
» بازدید امروز :
» بازدید دیروز :
» بازدید این ماه :
» بازدید ماه قبل :
» بازدید کل :
» آخرین بازدید :


وصیت شهدا آیه قرآن
ایران و اسرائیل Iran and Israel
نویسنده : محمدرضا طوسی نصرآبادی
شنبه 21 شهریور 1394

نویسنده :  داود مهرابی رزوه

اسرائیل در بدو پیدایش بر اساس دكترین پیرامونی بن­گوریون، اولین نخست­وزیر اسرائیل، بر این باور بود كه باید با تركیه، ایران و اتیوپی به نوعی اتحاد دست یابد تا بتواند منافع خود به ویژه امنیت اسرائیل در مقابل تهدیدات كشورهای عربی را حفظ نماید.[1] بر همین اساس، قبل از انقلاب اسلامی و سرنگونی حكومت پهلوی، ایران با اسرائیل رابطه­ی دیپلماتیك داشت و نوعی همكاری البته بیشتر در زمینه‌های امنیتی و اقتصادی میان دو كشور ایجاد گردید. مناسبات شاه با اسرائیل تا سرنگونی او هر چند به شكل مخفی اما مستحكم پا بر جا باقی ماند.
اما بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، خصومت آشكار به سبب روح آزادی­خواهی انقلاب ایران و حمایت از حقوق از دست­رفته­ی فلسطینی‌ها، میان دو كشور آغاز گردید كه همچنان ادامه دارد. جمهوری اسلامی ایران روابط خود را با اسرائیل قطع و اعلام نمود این كشور غاصب و غیرمشروع بوده و باید از صفحه­ی روزگار محو گردد. سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بر اساس اعتقاد به این­كه فلسطین توسط اسرائیل به اشغال درآمده و حقوق آنان پایمال شده است، اسرائیل خطر جدی برای كشورهای اسلامی منطقه و همچنین بقیه كشورهاست، و اسرائیل كشوری توسعه‌طلب بوده و به دنبال ایجاد اسرائیل بزرگ از نیل تا فرات است، بنا گردید.
از سوی دیگر، آغاز روند مذاكرات صلح مادرید در سال 1370 (1991م)، امضای قرارداد صلح اسرائیل و فلسطینی‌ها (موافقت‌نامه­ی اسلو) در سال 1372 (1993م)، امضای قرارداد صلح میان اسرائیل و اردن در سال 1373 (1994م)، سیاست خارجی ایران را با یك معضل جدی مواجه ساخت. تا این زمان به سبب وضعیت خصمانه میان اغلب كشورهای عربی و اسلامی از یك سو، و اسرائیل از سوی  دیگر، مخالفت ایران با اسرائیل  طبیعی می‌نمود و نه تنها پیامد‌های ملموس منفی نداشت، بلكه دارای برخی پیامدهای غیرملموس مثبت بود. اما شروع مذاكرات صلح و امضای قرارداد اسلو، جمهوری اسلامی ایران را با مشكلات عدیده‌ای مواجه ساخت. اهمیت این مسأله زمانی بیشتر مشخص می‌گردد كه به این نكته توجه نماییم كه یكی از دلایل مخالفت ایالات متحده با ایران، عدم پذیرش صلح خاورمیانه توسط این كشور بود.[2]
به نظر می‌رسد در دوران حكومت پهلوی، ایران بی‌توجه به ارزش‌های اسلامی و انسانی (كه مخالفت با اسرائیل را ایجاب می‌نمود)، بیشتر بر اساس منافع رژیم شاه نه مردم به ایجاد و توسعه­ی رابطه با اسرائیل پرداخت. اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تصمیم­گیرندگان سیاست خارجی بر اساس معیارهای اسلامی و انسان‌دوستانه به مخالفت با اسرائیل پرداختند. به دلیل آشکار بودن دشمنی اسرائیل، غصب سرزمین فلسطین، مخالفت با كلیه­ی قطعنامه‌های بین‌المللی، و نقض حقوق بشر، سیاست خارجی ایران مبنی بر مخالفت با وجود و مشروعیت اسرائیل تداوم یافت.
 
شناسایی دوفاكتوی[3] اسرائیل به­وسیله‌ی ایران
از سال 1948م تا 1950م رفتار ایران درباره‌ی منازعه‌ی اعراب و اسرائیل مبهم و دوپهلو بود؛ اما اسفند 1328ش، اسرائیل را به صورت دوفاكتوی به رسمیت شناخت و به رفتار ابهام‌آمیز خود پایان داد.
هرچند كه روابط ایران با اسرائیل و موضع این كشور در قبال منازعه‌ی اعراب و اسرائیل از حالتی معمایی برخوردار بود، «محمد ساعد مراغه‌ای»، نخست­وزیر وقت ایران، با انتشار بیانیه‌ای كه در 23 اسفند 1328ش در رسانه‌های همگانی بازتاب یافت، شناسایی دوفاكتوی اسرائیل را اعلام كرد.
به محض انتشار خبر شناسایی اسرائیل از سوی ایران، كشورهای عربی در مقابل دولت ایران موضع‌گیری كردند. روزنامه‌های عربی محمد ساعد را متهم كردند كه در ازای دریافت پول، دولت اسرائیل را به رسمت شناخته و ممكن است قرارداد تجاری بین دو كشور منعقد شود و نفت ایران با كالاهای اسرائیلی مبادله گردد.
بدین­سان ایران با شناسایی دوفاكتوی اسرائیل در سال 1950م به رفتار مبهم و دو پهلوی خود نسبت به اسرائیل و مناقشه‌ی اعراب- اسرائیل خاتمه داد و سركنسولگری ایران در بیت‌المقدس مشغول به كار گردید؛ ولی بیش از یك سال بعد در زمان دولت دكتر مصدق به دلیل حركت‌های ضداستعماری و حمایت از ناسیونالیسم عربی در ایران، اعتراضاتی از جانب نمایندگان مجلس به این امر صورت گرفت.
در 10 اردیبهشت 1329ش حاج­آقا رضا رفیع که در آن هنگام رییس کمیته­ی خارجی مجلس شورای ملی بود، اعلام کرد که شناسایی اسرائیل منوط به تصویب مجلس است و بعید است که مجلس شورای ملی بر این تصمیم دولت صحه بگذارد. سپس علی­اصغر حکمت، وزیر امورخارجه وقت، اظهار داشت که لازم است در شناسایی اسرائیل تجدیدنظر گردد و این شناسایی لغو شود. در جلسه­ی 19تیر 1330ش باقر کاظمی وزیر امورخارجه، در پاسخ سوال حاج­آقا رضا رفیع درباره­ی شناسایی اسرائیل اظهار داشت:
دولت ایران تصمیم خودش را اجرا کرد و سرکنسولگری را که در بیت‌المقدس دایر کرده بود منحل کرد و رسیدگی به کار انجا را به عمان محول نمود. از این طرف هم دولت مصمم نیست راجع به شناسایی رسمی اسرائیل اقدام دیگری بکند و نماینده­ای هم از اسرائیل قبول نکرده و نخواهد کرد.
این اقدام دولت مصدق بازتاب گسترده‌ای داشت و یك­باره افكار عمومی جهان عرب را به نفع نهضت ملی ایران دگرگون ساخت. با سقوط دولت ملی دكترمصدق، متعاقب كودتای 28 مرداد 1332 و قدرت­یابی مجدد محمدرضا شاه به تدریج مناسبات ایران و اسرائیل برقرار و رو به گسترش نهاد. این روابط تا اوایل دهه‌ی 1960م/ 1340ش ادامه داشت و در این دوره فرایندی را آغاز كرد كه می‌توان از آن به دوره‌ی تحكیم مناسبات دو كشور یاد كرد. روابط ایران و اسرائیل حوزه‌های نظامی، اطلاعاتی و زمینه‌های دیگر را دربر می‌گرفت.[4]
مناسبات ایران و اسرائیل در عرصه­ی امنیتی و اقتصادی حائز اهمیت بود؛ در عرصه­ی امنیتی هر دو دولت می‌توانستند با ایجاد نوعی اتحاد، دشمنان مشتركشان (اعراب و شوروی) را از ایجاد تهدیدی جدی دور نگه دارند.
اسرائیل با اتحاد با ایران، از یك‌سو می‌توانست از محاصره­ی سیاسی منطقه‌ای خارج و با دیگر كشورها رابطه برقرار سازد؛ از سوی دیگر، كشورهای عربی را در محاصره­ی كشورهای غیرعربی (نظیر ایران و تركیه) قرار دهد. ایران نیز به سبب دشمنی اعراب (به­ویژه مصر در دوران جمال عبدالناصر و عراق پس از كودتای 1958م) با حكومت شاه، می‌توانست با برقراری رابطه با دشمن اصلی كشورهای عربی، امنیت خویش را تضمین نماید.
تصادفی نبود كه در اواسط دهه­ی 50 و اوایل دهه­ی 60م در سایه­ی بروز اختلاف میان شاه و جمال عبدالناصر، مناسبات ایران و اسرائیل بیش از پیش تقویت گردید. این امر موجب شد برخی چنین تصور نمایند كه ایران به شكل دو ژور[5] و کامل اسرائیل را به رسمیت شناخته است. افزون بر این، شاه ایران از طریق همكاری‌های گسترده میان موساد و ساواك می‌توانست امنیت داخلی خویش را تضمین نماید.[6]
از لحاظ اقتصادی نیز روابط دو كشور حائز اهمیت بود. ایران منبع اصلی صادرات نفت به اسرائیل بود؛ به­گونه‌ای كه طی دو جنگ سال­های 1967 و 1973م، این كشور عمده‌ترین تأمین­كننده­ی نفت اسرائیل بود. ایران در دوره‌ی پهلوی بیش از 90 درصد احتیاجات نفتی اسرائیل را تأمین می‌كرد.
ایران همچنین در طرح‌های كشاورزی و صنعتی خویش از اسرائیل استفاده می‌نمود. یكی از بزرگ­ترین طرح‌های كشاورزی كه اسرائیلی‌ها نقش فعال در راه­اندازی و اداره­ی آن بر عهده داشتند، طرح كشت و صنعت قزوین بود. سرمایه­داران اسرائیلی همچنین در تعدادی از بانك‌های مختلط و شركت‌های تولیدی و خدماتی ایران سرمایه‌گذاری كرده بودند.[7]
 


سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران نسبت به اسرائیل
جمهوری اسلامی ایران در بدو تشکیل، خواستار نابودی اسرائیل و تشکیل یک دولت فلسطینی در کل سرزمین فلسطین گردید. این هدف در واقع موجب می­شد که جمهوری اسلامی ایران با کشورهای عربی خاورمیانه از لحاظ ضدیت با اسرائیل در یک راستا قرار بگیرند.
همچنین شعارهایی برای اقدام عملی بر ضد اسرائیل صادر گردید و شعار آزادی قدس به شكل شعار محوری در سیاست خارجی ایران در آمد. در مجموع، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در منطقه و  به­ویژه در مورد اسرائیل، جدا از ملاحظات سرزمینی و با ملاحظات دینی، انقلابی و ایدئولوژیك طراحی گردید.
یكی از نگرش­های عمده­ی جمهوری اسلامی ایران كه شکل­دهنده‌ی هویت آن بود، ضدیت با اسرائیل بود. به عبارت دیگر، اسلامیت نظام اسلامی با ضدیت با اسرائیل (و همچنین آمریكا) تعریف شده بود. رهبران انقلاب اسلامی مدعی بودند كه اسرائیل همراه با امپریالیسم بر ضد اسلام توطئه می‌نمایند، اسلامی كه مظهرش جمهوری اسلامی ایران بود.
قطع رابطه­ی ایران با اسرائیل بلافاصله پس از بازگشت امام(ره) از پاریس به تهران، بازگشایی سفارت فلسطین در ایران، انتقاد شدید نسبت به قرارداد صلح كمپ دیوید میان مصر و اسرائیل و قطع رابطه با كشور مصر، اعلام این‌كه هدف اصلی ایران پس از شكست عراق، آزادسازی قدس است، مخالفت با هرگونه سازش میان اعراب و اسرائیل و همچنین آرزوی نابودی اسرائیل، همگی نشان­دهنده­ی تصوری است كه جمهوری اسلامی ایران از خود و اقدامات «مناسبی» كه باید انجام دهد، داشت.[8]
به­رغم سمت­گیری مقابله­جویانه و سازش­ناپذیر سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران که به هیچ وجه دولت اسرائیل را به رسمیت نمی­شناخت و خواستار نابودی آن بود، به نظر می­رسد اسرائیل در سال‌های اولیه پس از انقلاب اسلامی، مایل به قطع رابطه با ایران نبود.
قطع کلیه­ی روابط با اسرائیل و انحلال سفارت آن در تهران و سپس اشغال سفارت آمریکا در تهران در 14فوریه­ی 1979 (25 بهمن 1357)، موجب شد که اسرائیل احساس نماید که بازنده­ی اصلی انقلاب اسلامی در ایران است و خطر انزوای آن در منطقه­ی خاورمیانه افزایش یافته است (کشورهای عربی و ایران، در دشمنی با اسرائیل در یک اردوگاه قرار گرفتند). در حالی­كه از سویی اسرائیل به­دنبال آن بود که به شکلی ارتباط مخفیانه با جمهوری اسلامی ایران برقرار نماید. برخی بر این باورند که در دهه­ی 1980م، گروهی در اسرائیل به رهبری اسحاق رابین از برقراری مناسبات میان غرب به­ویژه آمریکا و ایران حمایت به عمل می­آوردند. بنی موریس تاریخ­دان برجسته­ی اسرائیلی این گروه را «گروه فشار ایرانی» نامیده است.
شاید یکی از مهم­ترین دغدغه­ی اسرائیلی­ها پس از انقلاب اسلامی ایران که موجب می­شد به­دنبال برقراری روابط با این کشور باشند حضور نزدیک به هشتاد هزار یهودی در ایران بود. اما عوامل دیگری نیز در این امر دخیل بودند مانند این تصور اسرائیلی­ها که حکومت جمهوری اسلامی در ایران دوام نیاورده و از بین خواهد رفت،[9]
از سوی دیگر اسرائیل به سبب عدم موفقیت در برقراری ارتباط با جمهوری اسلامی ایران سعی کرد تا این کشور را در عرصه­ی منطقه­ای و بین‌المللی منزوی سازد. برخی بر این باورند که حمله­ی عراق به ایران با تحریک اسرائیلی­ها صورت گرفته است. همچنین دشمنی­های مخفیانه­ی دیگری نیز طی سال­های جنگ از سوی اسرائیل نسبت به ایران صورت گرفت.[10]
فروپاشی شوروی و پایان نظام بین­المللی دو قطبی، شرایط جدیدی را در خاورمیانه رقم زد. در محیط جدیدی که از سال 1991م در منطقه­ی خاورمیانه پدید آمد، آغاز مذاکرات صلح از مهم­ترین پیامدها بود. در مجموع آغاز فرایند صلح میان اعراب و اسرائیل و احتمال موفقیت آن موجب شد تا نیاز سابق اسرائیل به ایران در چارچوب دکترین پیرامونی بن­گوریون در مواجهه با کشورهای عربی مرتفع گردد. بسیاری از دست­اندرکاران اسرائیلی بر این باور بودند که از آنجا که برقراری صلح با کشورهای عربی غیرممکن است در نتیجه اسرائیل باید پیوندها و ارتباطاتش با ایران را ادامه دهد. اما مذاکرات صلح مادرید نشان داد که برقراری صلح با اعراب غیرممکن نیست. از این زمان است که اسرائیل رویکرد جدیدی نسبت به جمهوری اسلامی ایران اتخاذ نمود. جمهوری اسلامی ایران به­عنوان مهم‌ترین تهدید برای اسرائیل تلقی شده و خصومت با ایران به­طور آشکار بیان گردید. سیاست خارجی اسرائیل در این مقطع بر اساس در انزوا قرار دادن ایران (دقیقا در راستای سیاست خارجی آمریکا نسبت به ایران) قرار گرفت. [11]
از سوی دیگر پیامد مستقیم فروپاشی شوروی و آغاز مذاکرات صلح خاورمیانه این بود که موقعیت جمهوری اسلامی ایران را در خاورمیانه تضعیف نموده و این کشور را وادار ساخت تا سیاست خارجی خاورمیانه‌ای خود را از حالت تهاجمی به حالت تدافعی تغییر دهد. به عبارت دیگر آغاز مذاکرات صلح خاورمیانه به­عنوان یکی از پیامدهای عمده‌ی فروپاشی شوروی در سال1991م به­عنوان یک تحول بین­المللی و افزون بر آن، پیامدهای پس از حادثه­ی 11سپتامبر به­عنوان یک حادثه­ی آشوب­ساز در نظام بین­المللی، شرایط محیطی جدیدی را برای جمهوری اسلامی ایران به­وجود آورد که این کشور را مجبور ساخت تا در خاورمیانه سیاستی بیشتر تدافعی و تا حدی انفعالی را در پیش گیرد. جمهوری اسلامی ایران از یک سو مجبور شد تا نسبت به کشورهای عربی سیاستی بیشتر مسالمت­جویانه در پیش گیرد. تلاش­های ایران برای بهبود مناسبات خویش با کشورهای عربی در این مقطع قابل توجه است.[12] از سوی دیگر، مخالفت با اسرائیل و اقدام در جهت تضعیف آن باید به شیوهای جدید صورت می­گرفت. هر چند ایران در ابتدا با فرایند صلح خاورمیانه به شکلی صریح مخالفت ورزید، اما بعدا اعلام کرد که به‌رغم باور ایران مبنی بر این­که فرایند مذاکرات کنونی منجر به برقراری صلح عادلانه در منطقه نخواهد شد، اما بر سر راه مذاکرات صلح خاورمیانه مانعی ایجاد نمی­کند.
                                  
سیاست خارجی اسرائیل در قبال جمهوری اسلامی ایران
اسرائیل پس از فروپاشی شوروی دریافت که باید به هر شکل ممکن ایران را منزوی گرداند تا بدین شکل بتواند امنیت خود را حفظ کند. امضای قرارداد صلح اسلو با فلسطینی­ها در سال 1993م و سپس صلح با اردن در 1994م، تلاش اسرائیل برای ورود به آسیای مرکزی و قفقاز، آغاز اتحاد استراتژیک میان اسرائیل و ترکیه، ورود اسرائیل به خلیج فارس به بهانه­ی اجلاس اقتصادی خاورمیانه، و همچنین گسترش مناسبات اسرائیل با چین و هندوستان، همگی در راستای محاصره­ی ایران صورت می­گرفت. از سوی دیگر اسرائیلی‌ها با استفاده از لابی قدرتمند یهود در آمریكا سعی وافر داشتند تا از هرگونه بهبود روابط ایران و آمریكا جلوگیری به عمل آورده و بر عكس خصومت طرفین را افزایش دهند.
مطابق دیدگاه اسرائیل، ایران مهم‌ترین تهدید نسبت به امنیت اسرائیل بوده و نگرانی عمده‌ای نسبت به دسترسی ایران به سلاح‌های هسته‌ای، موشك­های بالستیك و دیگر سلاح‌های كشتار جمعی ابراز می‌دارد. افزون بر این، این دیدگاه بر این باور است كه در واقع ایران جنگ با اسرائیل را از طریق حزب‌الله لبنان آغاز كرده است. همچنین ایران به عنوان حامی جهاد اسلامی و حماس در سرزمین­های اشغالی نگرانی فزاینده‌ای را در تلآویو به­وجود آورده است. این دیدگاه همچنین ابراز می‌دارد كه به سبب این­كه دیگر عراق نمی‌تواند بازدارنده­ی قدرت ایران باشد، اسرائیل باید این نقش را به­ویژه در راستای منافع آمریكا در خاورمیانه ایفا نماید.[13]
 
دلایل خصومت ایران با اسرائیل
در این بخش به دو دسته دلایل ایدئولوژیك و غیرایدئولوژیك (استراتژیك) خصومت ایران با اسرائیل می‌پردازیم. بسیاری از صاحب­نظران، مهم‌ترین دلیل برای به رسمیت نشناختن دولت اسرائیل توسط جمهوری اسلامی ایران را دلیل ایدئولوژیك می‌دانند. بر اساس دلیل ایدئولوژیك، چنین استدلال می‌شود كه بر همگان آشكار است اسرائیل غاصب سرزمین فلسطین است و از هیچ­گونه مشروعیتی برخوردار نیست. اسرائیلی­ها با هر وسیله­ی ممکن به اشغال سرزمین فلسطین پرداخته و با كمك قدرت‌های بزرگ به تأسیس دولت اسرائیل نائل آمدند. از زمان تأسیس این دولت تاكنون نیز، حقوق فلسطینی‌ها به انحاء مختلف نادیده انگاشته شده اسرائیل بالاترین میزان نقض حقوق بین‌الملل در عرصه­ی روابط بین‌الملل را داشته است. هزاران كتاب و مقاله و صدها كنفرانس و سمینار در مورد نقض حقوق بشر توسط اسرائیلی‌ها به نگارش درآمده كه البته جای باز تولید آنها در اینجا نیست. همه­ی اینها موجب می‌شود هر انسان (با هر مذهب و نژاد و قومیت و ...)، به محكوم نمودن اسرائیل به‌عنوان رژیم اشغال‌گر و غیرمشروع اقدام نماید.
از این‌رو، جمهوری اسلامی ایران به­عنوان یك حكومت دینی كه خود را منادی و پاسدار اخلاق انسانی می‌داند، به قطع رابطه با اسرائیل اقدام نمود و خواستار نابودی آن گردید. به عبارت دیگر، جمهوری اسلامی ایران و اسرائیل دارای دو ماهیت متنافر بوده و امكان سازش میان آنها وجود ندارد.
اما دلیل دوم موضع خصمانه­ی جمهوری اسلامی ایران نسبت به اسرائیل مربوط به مقاصد و اهداف سیاست خارجی اسرائیل می‌باشد كه مهم‌ترین خطر و تهدید برای كشورهای منطقه­ی خاورمیانه از جمله ایران است. همان­گونه كه بیان شد مهم­ترین تهدید اسرائیل نسبت به جمهوری اسلامی ایران تهدید ایدئولوژیك است، فراتر از تهدید ایدئولوژیك، اسرائیل بزرگ‌ترین تهدید نظامی برای ایران در منطقه محسوب می­شود. رهبران جمهوری اسلامی ایران دارای چنین تصوّری می‌باشند. برای نمونه، علی‌اكبر ولایتی وزیرخارجه سابق ایران، خطر و تهدید اسرائیل نسبت به ایران در آینده را جدی‌تر تلقی كرده و آن­را ناشی از حضور اسرائیل در خلیج فارس، آسیای میانه و قفقاز و در نتیجه محاصره­ی ایران می‌داند.[14]
 
مخالفت با اسرائیل و امنیت ملی ایران
حال با توجه به تهدیدهای جدی اسرائیل نسبت به جمهوری اسلامی ایران، یك مسأله­ی مهم، مقابله با این تهدیدها و چگونگی تأمین امنیت كشور است. برای این كار دو دیدگاه وجود دارد. بر اساس دیدگاه اول، برخی بر این باورند كه ریشه­ی همه­ی تهدیدهای اسرائیل نسبت به ایران با مشروعیت این كشور و همچنین سیاست‌های منطقه‌ای آن می‌باشد. در صورتی كه جمهوری اسلامی ایران كاری به كیان اسرائیل نداشته باشد، رژیم اسرائیل نیز كاری به ایران نخواهد داشت. بر اساس این تحلیل، از یك سو برخی استدلال می‌كنند كه این دو كشور از لحاظ جغرافیایی از یكدیگر دور بوده و دارای تزاحم جدی منافع نیستند. در نتیجه، تنها راه تأمین امنیت ملی ایران این است كه این كشور از مخالفت با مشروعیت اسرائیل با ادعای مربوط به ضرورت نابودی آن دست بردارد.[15]
بدیهی است بر اساس ماهیت جمهوری اسلامی ایران چنین امری ممكن نیست. به عبارت دیگر، این دیدگاه بر این اساس قرار دارد كه جمهوری اسلامی ایران از ماهیت خود تهی شود، زیرا عدم مخالفت با اسرائیل (حتی اگر به رسمیت شناختن آن هم منجر نگردد) به معنای كوتاه آمدن از ذات جمهوری اسلامی ایران است. پس حامیان این دیدگاه به­جای این‌که به ارائه­ی راه حل بپردازند، به­دنبال پاک کردن صورت مساله هستند. جمهوری اسلامی ایران دارای ارزش­های مخصوص به خود است که باید برای گسترش آنها تلاش خود را به کار گیرد. منافع ملی ایران زمانی تامین می­گردد که این ارزش­ها گسترش یابند و حتّی جهان شمول شوند.
دیدگاه دوم مبتنی بر پذیرش واقعیت‌هاست، بدین معنا كه جمهوری اسلامی ایران به­عنوان یك حكومت دینی در ایران، هم دارای هویت ارزشی و هم دارای هویت سرزمینی است و باید هر دو را توأمان حفظ نماید. حال با توجه به این ماهیت دو جنبه‌ای كه جمهوری اسلامی ایران دارد، اسرائیل در صدد نابودی آن است و مهم‌ترین تهدید امنیتی برای آن محسوب می‌گردد. از این‌رو جمهوری اسلامی ایران باید به مقابله با تهدیدهای اسرائیل بپردازد.
 
 


[1] . حاجی یوسفی، امیرمحمد؛ ایران و رژیم صهیونیستی از همكاری تا منازعه، تهران، نشر دانشگاه امام صادق(ع)، 1382، صص15 و 16
[2] . موارد دیگر عبارت بودند از ادعاهای غیر مستند ایالات متحده آمریكا مبنی بر حمایت ایران از تروریسم، تلاش ایران برای دستیابی به سلاح‌های هسته‌ای، شیمیایی و میكروبی، و عدم رعایت حقوق بشر در ایران.
[3] . شناسایی که در آن دو دولت بدون داشتن قرارداد رسمی و اعلام شده در عمل با هم روابط اقتصادی و تجاری دارند.  
[4] . فلاح­نژاد، علی؛ مناسبات ایران و اسرائیل در دوره­ی پهلوی دوم، تهران، مركز اسناد انقلاب اسلامی، زمستان 1381، صص 34-3
[5] . قراردادی که طی آن مناسبات سیاسی- دیپلماتیک به صورت رسمی و علنی بین دو دولت برقرار است.
[6] . ترابیان، صفاالدین؛ «سراب یک ژنرال»، تهران، موسسه­ی مطالعات تاریخ معاصر ایران، 1377، صص 119،120
 [7] . ازغندی، علیرضا؛ «تاریخ روابط خارجی ایران»، تهران، پیام نور، 1376، ص418.
[8] . حاجی یوسفی، امیرمحمد؛ پیشین، صص162 و 161
[9] . یوری لوبرانی که سال­ها در ایران قبل از انقلاب اسلامی به سر برده چنین دیدگاهی داشت. وی بر این باور بود که «خمینیسم محو خواهد شد و ایالات متحده آمریکا و اسرائیل بار دیگر در ایران نفوذ خواهند داشتم».
[10] . طلوعی، محمود؛ آفت جهانی، تهران، انتشارات هفته، 1366، صص47-146
[11]. حاجی یوسفی، امیرمحمد؛ پیشین، صص155.
[12] . احتشامی، انوشیروان؛ سیاست خارجی ایران در دوران سازندگی، ترجمه­ی متقی و پوستین چی، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1378، صص123،124
[13] . متقی، ابراهیم؛ تحلیل رفتار سیاسی در برابر جمهوری اسلامی ایران، مجله­ی سیاست دفاعی، شماره­ی 18، بهار 1376، ص89
[14] . روزنامه جمهوری اسلامی ایران، یازدهم بهمن ماه 1378.
[15] . آجرلو، حسین؛ ایران و مسئله­ی اسرائیل، تهران، معاونت پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی، 1388، صص20-215

می توانید دیدگاه خود را بنویسید
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
.:: This Template By : Theme-Designer.Com ::.